پارکینسون 90

اندک جایی برای اشنایی با بیماری پارکینسون

داروها

اینجا فقط به نام داروهایی که معمولا در بیماری پارکینسون استفاده می شوند اشاره می کنم؛ توضیح کامل در مورد این داروها را به مطالب آینده موکول می کنم.

شش گروه دارویی اصلی در بیماری پارکینسون استفاده می شود که بنا بر صلاحدید پزشک یک یا چند مورد از آنها ممکن است بکار رود.

 

١- داروهای پیش ساز دوپامین (Dopamine Precursor):

   تحت عنوان لوودوپا- کاربی دوپا به اسامی تجاری مختلف ساخته می شود، نظیر مادوپار، سینمت، پارکین – سی، ایزیکام، ال دورام-سی و استالوو (ترکیبی از لوودوپا و انتاکاپن) و...........

 

 ۲- مقلدهای دوپامین (Dopamine Agonists):

شامل سیفرول (پرامی پکسول یا میراپکس)، روپینیرول (رکیپ)، کابرگولین (داستینکس)، بروموکریپتین، لیزوراید، پرگولید، آپوکینون (آپومورفین)

 

 ۳- مهار کننده های آنزیم کومت (COMT inhibitors) شامل انتاکاپن Entacapone (کومتان Comtan) و تولکاپن Tolcapone (تاسمار Tasmar)

 

 ۴- مهار کننده های آنزیم مائو-بی(MAOB inhibitors) شامل سلژیلین Selegiline و رازاژیلین Rasagiline (آزیلکت Azilect)

 

 ۵- آنتی کولینرژیک ها شامل آرتان (تری هگزی فنیدیل یا تریفن) و بیپریدین

 

 ۶- آمانتادین (آمورل)

 
+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  | 

درمان

بر خلاف بسیاری از بیماریهای دیگر تحلیل برنده سیستم عصبی، درمان موثر برای علائم بیماری پارکینسون وجود دارد. برای بسیاری از بیماران این درمانها می توانند بمدت چندین سال رضایتبخش باشند. متاسفانه هیچ درمانی نمیتواند با اطمینان باعث بهبودی یا کند کردن سیر خود بیماری شود، و درمانهای فعلی حداکثر فقط روی علائم بیماری اثر دارند و نه روی سیر بیماری. البته برای تاثیر روی سیر بیماری نیز درمانهایی پیشنهاد شده اند که یا بدون اثر قطعی هستند ویا در مراحل تحقیقاتی می باشند.

 

چند نکته مهم در تصمیم گیری برنامه درمانی عبارتند از:

 

1- لوودوپا همچنان موثرترین درمان برای علائم حرکتی بوده و تمامی بیماران نهایتا به آن نیاز پیدا می کنند.

2- عوارض درازمدت لوودوپا موضوع مهمی است و احتمال بالای  بروز این عوارض در تعیین اینکه  شروع درمان با تقلید کننده های دوپامین یا با لوودوپا باشد تاثیر می گذارد.

3- درمان علائم غیر حرکتی  بخصوص افسردگی نیز از اهداف درمان این بیماری هستند.

4- درمان جراحی نیز در موارد خاصی پیشنهاد می شود، گرچه همه بیماران کاندید جراحی نیستند.

5- پیوند سلولی هنوز در مراحل آزمایشی و عوارض آن بیش از فوایدش است. تحقیقات بیشتر برای درک و اجتناب از این عوارض لازم است.

6- درمانهای غیر دارویی قسمت مهمی ازبرنامه درمانی می باشد.

 

عوارض درازمدت درمان:

با پیشرفت بیماری کنترل علائم با داروها مشکلتر می شود. شایعترین مشکلات، عوارض حرکتی شامل نوسانات حرکتی و بروز حرکات غیر عادی (دیسکینزی Dyskinesia) هستند.

نوسانات حرکتی یعنی اینکه اثر هر دوز دارو زودتر از زمان مورد انتظار از بین میرود و بیمارسریعتر از گذشته  از مرحله روشن ( On یعنی زمانی که دارو روی علائم اثر مثبت دارد) وارد مرحله خاموش ( Off یعنی اتمام اثر مثبت دارو) می شود. در مراحل پیشرفته تر بیماری، زمان خروج از مرحله روشن و ورود به مرحله خاموش غیر قابل پیش بینی تر می شود.

حرکات غیر عادی (دیسکینزی) حرکات غیر ارادی هستند و زمانی رخ می دهند که میزان اثر دارو در مغز بیش از حد مورد نیاز باشد

+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  | 

جراحی

چه شرایطی برای انجام جراحی لازم است؟

            1-     بیمار باید پاسخ خوب به لوودوپا بدهد، ولی دچار دیسکینزی ناشی از دارو شود (حرکات اضافی غیر ارادی پس از مصرف دارو عمدتا بصورت حرکات پیچشی در اندامها یا گردن)؛  یا بعلت نوسان در تاثیر دارو  بیمار مجبور باشد دارو را به فواصل خیلی کوتاه مصرف کند، واین مشکلات را نتوان با تنظیمات دارویی کنترل کرد.

2-     بیمار در زمانی که دارو مصرف می کند اختلال شدید در راه رفتن نداشته باشد.

3-     بیمار دچار زوال عقلی نشده باشد.

4-     بیمار مبتلا به مشکلات روانپزشکی مهمی نباشد.

5-     ترجیحا سن بیمار زیر 70 سال باشد.

6-     مغز بیمار در تصاویر ام آر آی یا سی تی اسکن کوچک نشده باشد.

7-     بهتر است چند سال از شروع بیماری گذشته باشد تا از تشخیص بیماری مطمئن شویم. گاهی بیماریهای شبیه بیماری پارکینسون پس از چند سال از شروع بیماری تشخیص داده می شوند و در ابتدا پزشک ممکن است به اشتباه تشخیص بیماری پارکینسون داده باشد.

 

 چه نوع جراحی در بیماری پارکینسون انجام می شود؟

 جراحی در بیماری پارکینسون شامل قرار دادن (کاشت) دو الکترود جهت تحریک عمقی مغز

Deep Brain Stimulation = DBS) است. این دو الکترود از طریق دو سوراخ کوچک در جمجمه کار گذاشته می شوند و از راه زیر پوستی به یک باتری در قفسه سینه وصل می شوند. این باتری نیز در زیر پوست قفسه سینه قرار میگیرد و ممکن است هر چند سال یکبار نیاز به تعویض داشته باشد.

پس از جراحی، جهت تنظیم وضعیت باتری لازم است بیمار مراجعات مکرر به مرکز مربوطه داشته باشد.

 

عوارض احتمالی جراحی چیست؟

  1. خونریزی مغزی
  2. تشدید مشکلات روانپزشکی
  3. اختلال تکلم
  4. عفونت و شکستکی الکترود.

 

در اغلب موارد پس از جراحی داروها ادامه می یابند ولی معمولا با دوز پایین تر.

مهم است بدانیم که حداکثر اثر جراحی معادل اثری است که بیمار از دارو می بیند. بیمارانی که به دارو پاسخ مناسبی نمی دهند به جراحی نیز پاسخ نخواهند داد.

علائمی که با دارو کنترل نمی شوند با جراحی نیز بهبود نمی یابند. در این مورد لرزش یک استثناست. بدین معنا که ممکن است لرزش به داروها پاسخ ندهد ولی به جراحی جواب دهد.

 

آیا جراحی منجر به توقف در پیشرفت بیماری می شود؟

خیر.

 

آیا در ایران این عمل انجام می شود؟

تاکنون بیش از 90 نفر در ایران تحت این نوع جراحی قرار گرفته اند. این عمل عمدتا در بیمارستان رسول اکرم، بیمارستان عرفان و بیمارستان شهدای تجریش انجام می شود.

+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  | 

Parkinsons disease illustration
+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  | 

تغذیه و پارکینسون

یک عضو هیات علمی انستیتو تحقیقات تغذیه کشور با بیان اینکه:« داروهایی که افراد مبتلا به پارکینسون مصرف می کنند عوارض جانبی در این بیماران به جای می گذارد که لازم است این افراد الگوی غذایی خود را اصلاح کنند.» تاکید کرد:« مهمترین نکته ای که در بحث تغذیه افراد مبتلا مطرح است کنترل وزن در این افراد است چرا که 4 برابر بیشتر از افراد عادی در معرض کاهش وزن قرار دارند.»
دکتر خدیجه رحمانی در گفت و گو با خبرنگار سلامت نیوز گفت:«بیماری پارکینسون یک اختلال عضلانی پیش رونده است که هیچ درمان درازمدتی ندارد که به دلیل ترکیبات دوپامین در مغز بروز می کند و موجب ایجاد لرزش، مشکل در راه رفتن، اشکال در جویدن و بلعیدن و صحبت کردن و مختل شدن کنترل حرکات ظریف می شود.»
وی ادامه داد:«علت بروز این بیماری به طور کامل شناخته شده نیست و عوامل مختلفی در بروز آن موثر است از جمله افزایش سن که این بیماری معمولا از سن 60 سالگی به بعد بروز می کند و این بیماری در مردان شایع تر است. همچنین عواملی همچون ژنتیک، انواع سموم محیطی و یا برخی افزودنی ها در برخی از مواد غذایی در بروز این بیماری دخیل هستند.»
این متخصص تغذیه افزود:«داروهایی که افراد مبتلا به پارکینسون مصرف می کنند عوارض جانبی در این بیماران به جای می گذارد که لازم است این افراد الگوی غذایی خود را اصلاح کنند و نکاتی را در بحث تغذیه ای رعایت کنند.Yogurt and fresh fruit
مهمترین نکته ای که در بحث تغذیه افراد مبتلا مطرح است کنترل وزن در این افراد است و در صورتی که اضافه وزن دارند یا چاق هستند بایستی زیر نظر پزشک متخصص وزن خود را کاهش دهند همچنین دیده شده افراد مبتلا به پارکینسون دچار کاهش وزن شدیدی می شوند و 4 برابر بیشتر از افراد عادی در معرض کاهش وزن قرار دارند بنابراین کنترل وزن در این افراد بسیار مهم است و در صورتی که با کاهش وزن بالایی مواجه هستند زیر نظر پزشک متخصص وزن خود را کنترل کنند و اگر اضافه وزن دارند با نظر پزشک متخصص وزن خود را کاهش دهند.»
وی ادامه داد:«نکته مهم دیگری که این افراد بایستی به آن توجه داشته باشند کنترل فشار خون است و برخی داروهایی که افراد مبتلا به پارکینسون مصرف می کنند در فشار خون آنها موثر است.»
این عضو هیات علمی انستیتو تحقیقات تغذیه کشور افزود:«نکته قابل توجه دیگر این است که افراد مبتلا به پارکینسون مواد غذایی که آلوده به سموم محیطی یا حاوی مواد شیمیایی است را از برنامه غذایی خود خارج کنند و از غذاهای کنسرو شده و کمپوت ها استفاده نکنند. تاکید متخصصین تغذیه بر استفاده از مواد غذایی ارگانیک است.»
وی افزود:«نکته دیگری که بایستی رعایت شود مصرف کم پروتئین است و افراد مبتلا به پارکینسون بایستی رژیم کم پروتئین داشته باشند و مصرف آن را به اواخر روز موکول کنند و به هنگام صبحانه نیز رژیم کم پروتئینی داشته باشند و از غذاهای گیاهی استفاده کرده و پنیر را به همراه گردو و سبزی میل کنند و در وعده ناهار نیز ترجیحا از پروتئین های گیاهی استفاده کرده و مصرف گوشت را به میزان محدود به وعده شام موکول کنند.»
خدیجه رحمانی ادامه داد:«در صورتی که افراد مبتلا به پارکینسون دچار فاویسم نباشند (نوعي حساسيت غذايي كه به علت نداشتن يك آنزيم خاص در بدن به وجود مي آيد و ممكن است كشنده باشد) مصرف باقالی برای این افراد بسیار مفید است و مصرف 50 تا 100 گرم باقالی پخته به هنگام غروب برای این افراد توصیه می شود چرا که با مصرف باقالی نیاز به داروی ال دوپا در این افراد کاهش پیدا می کند.»
وی ادامه داد:«یکی از مشکلاتی که افراد مبتلا به پارکینسون به آن دچار هستند خشکی دهان است و این افراد بایستی مصرف مایعات خود را نسبت به گذشته دو برابر کنند و تاکید می شود آب را در میان وعده های غذایی مصرف کنند و به هنگام صرف غذا حدود یک لیوان آب به صورت مزه مزه مصرف کنند تا احساس خشکی دهان آنها برطرف شود و مصرف 6 تا 8 لیوان آب برای این افراد توصیه می شود که هم به برطرف کردن مشکل خشکی دهان آنها کمک می کند و هم مشکل یبوست آنها را برطرف می کند.»
این عضوهیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی افزود:«رعایت سه نکته مهم برای برطرف شدن مشکل یبوست افراد مبتلا به پارکینسون ضروری است ابتدا اینکه این افراد بایستی مصرف آب خود را نسبت به گذشته دو برابر کنند همچنین افزایش مصرف میوه ها و سبزی ها به صورت خام، پخته شده و یا سالادی توصیه می شود و بیشترین تاکید بر مصرف سبزی های سبز برگ است چرا که موجب افزایش فیبر شده که به رفع مشکل یبوست آنها کمک می کند.
استفاده از آب میوه های خشک و هسته دار مثل آلو و یا انجیر خشک توصیه می شود و با خیس کردن این میوه ها در آب حدود 24 ساعت و مصرف آن، کمک بسیاری به تحریک دستگاه گوارش می کند و مصرف آن در طی روز نیز توصیه می شود.
افراد مبتلا بایستی سعی کنند به هیچ عنوان به دارو وابسته نشوند و از طریق اصلاح الگوی غذایی مشکل خود را برطرف کنند.»
وی تاکید کرد:«از دیگر نکات مهم در بحث تغذیه کاهش مصرف غذاهای منگنزدار و افزایش مصرف غذاهای حاوی منیزیم است.
مواد غذایی همچون چای، قهوه، حبوبات خشک، مغزها و پودر کاکائو حاوی منگنز هستند و موادغذایی همچون سبزی های سبز برگ و تخمه بخصوص تخمه کدوی حلوایی، تخمه آفتابگردان و نخود سبز، غلات کامل، غذاهای دریایی حاوی منیزیم هستند.»
این متخصص تغذیه خاطرنشان کرد:«بیماران مبتلا نیاز بیشتری به ویتامین B پیدا می کنند و ممکن است نیاز به مکمل ب کمپلکس پیدا کنند همچنین ویتامین C و ویتامین E که این ویتامین در پیشگیری از استرس های اکسیداتیو موثر است.
سلنیوم نیز یکی از عناصر مهم است که بیشتر نقش آنتی اکسیدانی دارد اما تاکید ما این است که افراد مبتلا بدون مشاوره با پزشک متخصص اقدام به مصرف مکمل ها نکنند.
و نکته ای که در خصوص داروها بایستی به آن توجه کرد این است که مصرف داروی ال پادو بایستی حدود 30 تا 60 دقیقه قبل از وعده غذایی باشد تا با غذا تداخل نکند.»

+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  | 

تاریخچه پارکینسون

بيماري پاركينسون براي اولين بار توسط دانشمند انگليسي به نام دكتر جيمز پاركينسون در سال 1817 ميلادي توصيف شد و از اين رو نام اين بيماري به او تعلق يافت.
اين بيماري بر اساس چهار علامت مخصوص آن مشخص مي شود:
ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بيمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت)
آرام شدن حركت
سختي حركت ( خشك شدن) دست و پا يا بدن
تعادل بد (تعادل ضعيف)
در حالي كه دو يا بيشتر از اين علايم در بيمار ديده شود، مخصوصا وقتي كه در يك سمت بيشتر از سمت ديگر پديدار شود، تشخيص پاركينسون داده مي‌شود مگر اينكه علايم ديگري همزمان وجود داشته باشد كه بيماري ديگري را نمايان كند.
بيمار ممكن است در اوايل، بيماري را با لرزش دست و پا يا با ضعيف شدن حركت احساس كند و دريابد كه انجام هر كاري بيشتر از حد معمول طول مي كشد و يا اينكه سختي و خشك شدن حركت دست و ضعف تعادل را تجربه مي‌كند.
اولين نشاني‌هاي پاركينسون مجموعه‌اي متفاوت از ارتعاش، سفت شدن عضلات و تعادل ضعيف هستند.
معمولا علايم پاركينسون ابتدا در يك سمت بدن پديدار مي شوند و با گذشت زمان به سمت ديگر هم راه پيدا مي كنند.
تغييراتي در حالت صورت و چهره روي مي دهد، از جمله ثابت شدن حالت صورت (ظاهرا احساسات كمي بر چهره نمايان مي‌شود) و يا حالت خيرگي چشم ( به دليل كاهش پلك زدن). علاوه بر اينها، خشك شدن شانه يا لنگيدن پا در سمت تحت تاثير قرارگرفته عوارض ديگر (عادي) اين بيماري است. افراد مسن ممكن است نمايان شدن يك به يك اين نشانه هاي پاركينسون را به تغييرات افزايش سن ربط بدهند، ارتعاش را به عنوان “لرزش” بدانند، براديكنسيا را به “آرام شدن عادي” و سفت شدن عضلات را به “آرتروز” ربط بدهند.
حالت قوز اين بيماري را هم خيلي از اين افراد به سن يا پوكي استخوان ربط مي دهند. هم بيماران مسن و هم بيماران جوان ممكن است بعد از بيش از يك سال كه با اين عوارض روبرو بوده اند براي تشخيص به پزشك مراجعه كنند.
از هر100 نفر بالاي سن 60 سال يك نفر به پاركينسون مبتلا مي‌شود و معمولا اين بيماري در حدود سن 60 سالگي آغار مي‌شود. افراد جوانتر هم مي‌توانند مبتلا به پاركينسون شوند. تخمين زده مي‌شود كه افراد جوان مبتلا به پاركينسون (مبتلا شده در سن چهل يا كمتر) 5 تا 10 درصد كل اين بيماران را تشكيل مي دهند.

پيشرفت بيماري پاركينسون

بعد از بيماري آلزايمر بيماري پاركينسون معمولترين بيماري مخرب اعصاب به حساب مي آيد. پاركينسون يك بيماري مزمن و هميشه در حال پيشرفت است. اين بيماري نتيجه از بين رفتن يا ضعيف شدن و لطمه خوردن سلولهاي عصبي در مغز مياني است. اين سلولهاي عصبي ماده‌اي به نام دوپامين، ترشح مي كنند. دوپامين پيام‌هاي عصبي را از سوبستانتيا نيگرا (مغز مياني) به بخش ديگري از مغر به نام كارپوس استراتوم مي برد. اين پيام ها به حركت بدن تعادل مي بخشند. وقتي سلول‌هاي ترشح كننده دوپامين در سوبستانتيا نيگرا مي ميرند، مراكز ديگر كنترل كننده حركات بدن نامنظم كار مي كنند.
اين اختلال ها در مراكز كنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علايم پاركينسون مي شوند. اگر 80 درصد سلول‌هاي ترشح كننده دوپامين از بين بروند، علامتهاي پاركينسون پديدار مي شوند. علايم پاركينسون در مراحل اوليه بيماري ملايم و بيشتر اوقات در يك سمت بدن ديده مي شوند و گاه حتي احتياج به درمان پزشكي ندارند. ارتعاش در حالت استراحت يك علامت ويژه بيماري پاركينسون است، كه يكي از معمولترين علايم‌هاي پاركينسون به حساب مي آيد. ولي بعضي از مبتلايان پاركينسون هيچ وقت با اين مشكل برخورد نمي كنند. بيماران ممكن است دست لرزان خود را در جيب يا پشت پنهان كنند يا چيزي را براي كنترل ارتعاش در دست نگه دارند. لرزش مي تواند بيشتر از هر محدوديت جسمي ديگر اثر منفي روحي داشته باشد.
با مرور زمان علايم اوليه بدتر و وخيم تر مي شوند. يك رعشه ملايم تبديل به يك ارتعاش مزاحم و ملموس مي شود. ممكن است تكه كردن غذا و استفاده از دست مرتعش به مرور زمان سخت‌تر شود. براديكينسيا (آرام شدن حركت) به مشكلي كاملا محسوس بدل مي شود كه محدود كننده‌ترين علامت و اثر پاركينسون است. آرام شدن حركت مي تواند مانع انجام عادات روزانه شود: لباس پوشيدن، ريش زدن و يا حمام كردن ممكن است وقت بسيار زيادي از روز را بگيرند. تحرك ضعيف مي‌شود و مشكلاتي بوجود مي‌آورد مانند نشستن و برخاستن از صندلي يا اتومبيل و يا غلتيدن در رختخواب. راه رفتن آهسته‌تر مي‌شود و بيمار حالت قوز پيدا مي‌كند ( سر و شانه به طرف جلو تمايل پيدا مي‌كند). صداي بيمار يك نواخت مي‌شود. كمبود تعادل مي‌تواند باعث افتادن بيمار شود. دست خط ريزتر و ناخوانا مي شود. حركات غير ارادي مانند حركت دست در حال پياده‌روي كم مي شود.
علايم پاركينسون معمولا دست يا پاي يك طرف بدن اختصاص دارد ولي با مرور زمان به دست يا پاي سالم همان طرف هم سرايت مي‌كند. اين علايم پيشرفت مي‌كند تا سمت ديگر بدن را هم تحت تأثير قرار دهد. معمولا اين پيشرفت تدريجي است اما سرعت اين پيشرفت از بيمار تا بيمار تفاوت دارد. مهم است كه بيماران پاركينسون در حال پيشرفت علايم با پزشك خود صحبت و مشورت كنند تا پزشك بتواند درمان را براي بيمارش فراهم كند زيرا بدن هر بيمار به طور مختلف و متفاوت به داروهاي گوناگون واكنش نشان مي دهد. هدف از درمان براي بيماران از بين بردن علايم نيست بلكه تحت كنترل درآوردن عوارض است. اين امر مي تواند به بيمار كمك كند تا مستقل عمل كند و يك كنترل مناسب براي اين بيماري مزمن بوجود آورد. اين بيماري از بين نخواهد رفت ولي كنترل عوارض آن مي تواند تا حد زيادي جلوي ناتوان كردن و از كار افتادگي را بگيرد.
بيماران پاركينسون اغلب از اين موضوع كه بيماري آنها همواره در حال پيشرفت است، آگاه هستند و اين موضوع مي تواند باعث نگراني شديد آنها شود. مبتلايان پاركينسون ممكن است بخواهند خود و مشكلات خود را بيش از حد نياز تحت كنترل درآورند و خود را با ديگر افراد مبتلا مقايسه كنند. نگراني در مورد پيشرفت بيماري و امكان ادامه كار هم غيرعادي نيست.
پيشگويي و تخمين زدن پيشرفت اين بيماري در يك بيمار مشخص غير ممكن است. سرعت پيشرفت و محدوديت هاي جسمي و روحي در بيماران مختلف متفاوت است. نوعي راهنمايي براي تشخيص پيشرفت اين بيماري در بيماران مختلف بر اساس پيشروي بيماري از زمان تشخيص وجود دارد ولي اين تنها در حد يك پيشنهاد است.
وقتي محدوديتهاي جسمي پاركينسون به حدي برسد كه كارهاي روزمره سخت شوند، درمان علايم پاركينسون آغاز مي شود.
منبع:WWW.IRTEB.COM

Parkinsons patient getting examined
+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  | 

دوپامین خلاقیت را در افراد مبتلا به پارکینسون بالا می‌برد

پژوهشی جدید نشان می‌دهد، مصرف دوپامین خلاقیت پنهان بیماران پارکینسون را آشکار می‌کند.
پژوهشگران اروپایی کشف کردند بیمار مبتلا به پارکینسون می‌تواند با درمان دوپامین خلاق شده؛ نقاشی کند؛ سخنران و قصه نویس شده و شعر بگوید. باوجوداین، تمرکز افراطی بر علایق جدید ممکن است عملکرد تکالیف طبیعی روزمره و فعالیت اجتماعی را محدود کند.
پژوهشگران ایتالیایی، 36 بیمار پارکینسون (18 مورد با افزایش توانایی نقاشی و 18 مورد بدون افزایش نقاشی) را با 36 فرد بدون بیماری را با هم مقایسه کردند. هیچ‌کدام از بیماران پیش از این هنرمند، نبودند.
دکتر مارکریتا کانسی توضیح می‌دهد: «بیماران، اگر بعد از درمان با دوپامین، برای دو یا بیش از دو ساعت در روز یک طرح خلاقانه انجام می‌دادند، در گروه هنرمندها قرار می‌گرفتند. یافته ما نشان داد که مهارت‌های هنری به تازگی کسب شده بیماران، به تمام زندگی آن‌ها مرتبط بوده، اما تا درمان دوپامین آغاز نشده بود. آن‌ها رفتارهای تکراری غیر طبیعی نظیر اختلال کنترل تکانه یا رفتار تکراری نداشتند (رفتاری کلیشه‌ای که مشخصه آن جذب به یک فعالیت تکراری، بی هدف، افراطی و پیچیده است).»
«پژوهشگران دیگر یادآوری کرده‌اند که سائق خلاقیت تغییر یافته در بیمارانی که بیماری‌های تحلیل اعصاب یا یک لمس دست یا اندام دیگر دارند، مشاهده شده است. باوجوداین، تأیید و توضیح درک آناتومیکی و روان‌شناختی خلاقیت دشوار است.»
دوپامین انتقال دهنده‌ای است که مراکز پاداش و لذت را کنترل می‌کند. دوپامین به تنظیم حرکت و پاسخ‌های هیجانی کمک کرده و به مردم امکان می‌دهد پاداش‌ها را درک کنند و برای رسیدن به آن‌ها کار کنند. کمبود دوپامین عاملی حیاتی برای بیماری پارکینسون است. پزشکان درمان دوپامین را اغلب برای افزایش سطح دوپامین مغز تجویز می‌کنند.
یافته‌های این بررسی عبارتند از:
هنرمندی بیماران، در رسم و نقاشی (83%)، شعر و داستان (50%) بود. در 78% موارد بیماران بیش از یک مهارت و به طور طبیعی نویسندگی و نقاشی و رسم نشان دادند.
برخی از بیماران هنری داشتند که فروخته شد و کتاب‌هایی که منتشر شدند، اما در پایان برخی از کارهای خلاق، کیفیتی ضعیف داشت.
با استفاده از آزمون تفکر خلاق تورانس روی سه گروه، پژوهشگران نشان دادند که بیماران پارکینسونی هنرمند، در مجموع شبیه گروه کنترل بودند. باوجوداین، هیچ بیمار هنرمندی نمره پایین‌تری از گروه سالم نگرفت و وقتی نمره‌های زیر مقیاس‌ها بررسی شد نمره گروه بیمار بالاتر بود.
هیچ همبستگی بین آزمون خلاقیت تورانس و نمره‌های مقیاس تکانه‌ای بودن بارات پیدا نشد، (مقیاس بارات یکی از قدیمی‌ترین و وسیع‌ترین ابزار اندازه‌گیری رگه‌های شخصیتی تکانه‌ای است)
پژوهشگران همچنین از مصاحبه اختلال تکانه مینه‌سوتا استفاده کردند. نتایج نشان داد که بیماران خلاق رفتارهای تکانه‌ای جنسی؛ یک بیمار خلاق، وسواس خرید و سه مورد بیمار غیر خلاق، بیماری قمار بازی داشتند. باوجوداین، تفاوت کمی در نمره‌های تورانس برای بیمارانی که در مقیاس مینه‌سوتا مثبت یا منفی بودند، وجود داشت.
هیچ یک از بیماران یا گروه سالم، رفتار کلیشه‌ای مقیاس نداشتند.
پژوهشگران می‌گویند: «ما دریافتیم که سابقه خلاقیت به تازگی کسب شده بیماران پارکینسونی به ویژه بعد از درمان با دوپامین، رابطه‌ای با اختلال کنترل تکانه یا رفتار تکانه‌ای ندارد (رفتارهایی که با مقیاس بارات و مینه‌سوتا به دست می‌آید). ما اعتقاد داریم که تمایل بیماران به خلاقیت معرف ظهور مهارت‌های ذاتی بوده، احتمالاً با رفتارهای تکرار پذیر و در جستجوی پاداش مرتبط باشد. باید برای حمایت از یافته‌های ما بررسی‌های بیشتری انجام شود.»
منبع: Wiley-Blackwell
Brain scans showing areas affected by Parkinsons

+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  | 

بیماری پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون اختلالی است که بر سلول‌های عصبی یا نورون‌ها در بخشی از مغز که حرکات عضلات را کنترل می‌کند، اثر می‌گذارد.

در بیماری پارکینسون سلول‌های عصبی که یک ماده شیمیایی ناقل عصبی به نام دوپامین تولید می‌کنند، می‌میرند یا به درستی کار نمی‌کنند. دوپامین به طور طبیعی پیام‌عصبی را منتقل می‌کند که به هماهنگ‌کردن عضلات کمک می‌کنند.

در حال حاضر معلوم نیست که چه عاملی باعث آسیب‌دیدن این سلول‌ها می‌‌شود.

علائم این بیماری‌ها اینها هستند:

  • لرزش دست‌ها، بازوها، پاها، فک و صورت.
  • سفتی بازوها،پاها و تنه.
  • کندی درحرکات.
  • عدم تعادل و هماهنگی در حرکات.

با بدترشدن علائم بیماری، فرد ممکن است در راه‌رفتن، صحبت‌ کردن یا انجام کارهای ساده دچار اشکال می‌شود. همچنن ممکن است فرد دچار عوارضی مانند افسردگی، مشکلات خواب، یا اشکال در جویدن، بلعیدن یا حرف‌زدن شود.

بیماری پارکینسون معمولا حدود 60 سالگی آغاز می‌شود، اما در سن پایین‌تر هم ممکن است بروز کند.

این بیماری در مردها شایع‌تر از زنان است. در حال حاضر علاجی برای این بیماری پارکینسون وجود ندارد. مجموعه‌ای از داروها برای درمان این بیماری در دسترس است که گاهی به طور قابل‌توجهی علائم بیماری را تسکین می‌دهد.

Illustration of dopamine and the nervous system

ن

+ نوشته شده در  ساعت   توسط علوم پزشکی شیراز واحد بین الملل  |